Juth.Net

เป็นวันเกิดที่ดีมากๆ น้องก้อยหันมาอวยพรตั้งแต่เที่ยงคืน (ของขวัญให้แล้วตั้งแต่วันที่ 1 คิคิ)  ตอนเช้ากอดกับพ่อแม่ พ่ออวยพรให้มีความเจริญรุ่งเรืองในชีวิต แม่บอกให้รักษาสุขภาพ ขอบคุณพ่อแม่ที่ให้กำเนิดหนูมานะคะ

ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคน ที่อวยพรผ่านมาทาง SMS, BBM, Twitter, Facebook และ Webboard ทั้ง 2 อัน คือ inlovemarsha.com และ annaf6.com ดีใจที่ทุกคนจำวันเกิดได้ และนึกถึงกัน

เมื่อวานนี้ทิน่าโทรมาชวนไปกินข้าวเย็น ตอนแรกเราบอกทิน่าว่าไม่เป็นไร คงไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แต่ทิน่าบอกว่า “นี่วันเกิดน๊า เราต้องมากินข้าวกัน” พอวางหูจากทิน่า อ้อก็โทรมาชวนไปกินข้าว ดังนั้นเย็นวันนี้เราจึงนัดไปกินข้าวกันที่ Nippon Kai เอ็มโพเรี่ยม (จะได้ใกล้ออฟฟิศของทั้งทิน่า และอ้อ)

เรากับน้องก้อยไปถึงก่อน จากนั้นทิน่าก็มา และตามมาด้วยอ้อ และน้องแพม เป็นมื้อค่ำที่หัวเราะกันจนเหนื่อย อ้อให้ของขวัญเป็นสมุดโน๊ตสวยมากๆ กำลังบ่นกับแม่ว่าอยากได้สมุดพอดีเลย

ทิน่า และอ้อ เป็นเจ้ามืออาหารมื้อนี้ ขอบคุณเพื่อนที่แสนดีทั้ง 2 คน มากๆ นะจ๊ะ ที่อยู่ด้วยกันมาตลอด เป็นเพื่อนที่ดี และที่มากินข้าวด้วยกัน ทั้งๆ ที่ก็ทำงานมาเหนื่อยๆ น่ารักมากๆ ขอบคุณน้องแพมที่มากับอ้อด้วยจ๊ะ

พอกลับมาบ้าน ทุกคนก็ดับไฟ แล้วพี่นุ๊กก็เดินถือเค้กนำมาให้ และทุกคนก็ร้องเพลง Happy Birthday ซาบซึ้งมากๆ น้ำตาเอ่อเลย ฮือๆ มีชื่อหมามูสบนเค้กด้วย อิอิ

พี่นุ๊ก พี่โอ๋ และโตโร่ให้ของขวัญเป็นผลิตภัณฑ์ทำให้หน้าใสกิ๊ง อิอิ

วันนี้มีความสุขมากๆ

วันอาทิตย์นี้ได้มีโอกาสไปวัดไร่ขิง ที่ จ. นครปฐม กับน้องก้อย ไปสักการะหลวงพ่อวัดไร่ขิง ไม่ได้มาตั้งนาน มาทีไรก็รู้สึกสบายใจ ทางวัดจัดระเบียบทุกอย่างดีจัง สะอาดเป็นระเบียบ

เสี่ยงเซียมซีได้ใบที่ 15 อ่านแล้วเป็นใบที่ดีมากๆ บอกว่าทำการค้าขายเจริญรุ่งเรืองด้วย

จากนั้นก็ไปตลาดดอนหวายกัน ไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูสับต้มยำอร่อยๆ และก็ซื้อฝอยทอง, ไข่เค็ม, ไก่ย่าง, ทับทิมกรอบ, เฉาก๊วย, มะม่วงกวน, มะนาว และชาเย็น

แล้วก็ไปรอโตโร่เก็บร้าน Eat Me First ที่ The Mall 2 รามคำแหง โตโร่บอกว่าขายดีมากๆ ดีใจจังเลย

พ่อแม่หนีไปสวีทกันที่พัทยา 3 วัน 2 คืน แต่ก่อนแม่จะไปเที่ยว แม่ทำหมูเค็ม กับไส้แซนวิชไก่ ไว้ให้กิน กลัวลูกๆ จะอดตาย แต่วันนี้นอกจากหมูเค็มของแม่แล้ว (ด้านขวามือสุด) เรามีพ่อครัวจำเป็น คือ พี่โอ๋ แสดงฝีมือทำกับข้าวให้เราทั้ง 5 คนกินด้วย

ทำออกมาเยอะแยะมากมาย กินกันไม่หมด (เก็บไว้กินพรุ่งนี้ต่อ)

พรุ่งนี้ที่ Reuters ให้พนักงาน ทำงานจากบ้านได้ เพราะเสื้อแดงจะมาประท้วงที่สีลม

เจอรถมาชนท้ายอีกแล้วค่ะพี่น้อง คราวนี้ท่านเป็นมอเตอร์ไซต์ค่ะ ในตอนเช้าขณะที่รถกำลังติดแทบไม่กระดิก บนถนนลาดพร้าว เวลา 9.45 น. กำลังฟัง Greenwave อย่างเพลินๆ ก็มีเสียงดังปัง! เอาแล้วไง … งานยิ่งเยอะๆ อยู่ มองกระจกข้าง เห็นมอเตอร์ไซต์ล้มนอนอยู่ข้างหลัง

เราเดินลงไปดู ถามคำแรกว่า  “ขับไงฟะ” อิอิ ล้อเล่น … ถามว่า “เป็นอะไรหรือเปล่า” คุณมอไซต์กำลังยืนขึ้นเก้ๆ กังๆ เราก็เลยมองไปด้านข้าง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่บนถนน ข้างรถมอเตอร์ไซต์ท่าทางตกใจ คุณมอไซต์บอกว่า “เค้าข้ามถนนแล้วไม่ดู ผมหักหลบ แล้วล้มไถล เอาหัวมาชนกันชนรถคุณ” เรามองไปที่กันชนรถ จริงด้วย … กลมป๊อก เป็นรูปหัวคุณเลยค่ะ

ขณะนี้รถก็เริ่มบีบแตรลั่นถนน ประหนึ่งว่าดิชั้นเป็นเสื้อแดงมาปิดถนนอย่างงั้นแหละ ละเหี่ยใจจริงๆ แต่ก็เข้าใจว่ายิ่งอยู่นาน รถก็ยิ่งติดกว่าเดิม ผู้หญิงที่ข้ามถนนไม่ดู ก็รีบเดินจากไป ส่วนเราก็มองป้ายทะเบียนมอไซต์ แล้วบอกว่าไปหลบตรงหน้าคอนโด Le Champs Premium กันเถิดจะเกิดผล

เราเบียดจากเลนขวาสุด เข้าไปจอดหน้าคอนโด ส่วนมอไซต์ก็ค่อยๆ เข็นรถมา เราโทรเรียกประกัน MSIG ถ้าใครไม่รู้จะทำประกัันรถ กับที่ไหนดี ขอแนะนำ MSIG นะคะ บริการดีมาก มาเร็ว และสุภาพ ที่สุดของแจ้เลย

คุณมอไซต์เดินมาหาบอกว่า “ผมไม่มีใบขับขี่ และก็มีแค่ พ.ร.บ.”
เราก็แบบ “เอ่อ… งั้นไปหาใครมาทำเป็นขับแทนไหม เดี๋ยวจะโดนข้อหาไม่มีใบขับขี่”

เค้าก็โทรหาเพื่อนเข้าเยอะแยะ ว่าใครจะมาได้บ้าง เราก็โทรบอกแม่ เล่าให้แม่ฟังว่าคนขับไม่มีใบขับขี่ เราสงสารก็บอกว่าให้หาคนที่มีใบขับขี่จะได้ไม่มีปัญหา ซักพักเค้าก็เดินมาหาเราบอกว่า

“คุณช่วยคุยกับคนในโทรศัพท์ได้ไหม” เราก็นึกว่าประกัน หรืออะไร ก็รับมา
เสียงปลายสายบอกว่า “พี่ๆๆ พี่ช่วยบอกว่าพี่ผิดได้ไหม ประกันจะได้จ่าย เพราะเค้าไม่มีเงินจ่ายหรอก หรือไม่ก็ตกลงกันนอกรอบ แล้วพี่คิดว่าค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ก็บอกมา”

อ้าว ไหงเป็นงี้ อ่าคะ เราก็อึ้งๆ ไป ตอบไปว่า “ไม่ได้หรอกค่ะ แจ้งประกันแล้วว่าโดนชน”
เค้าตอบว่า “ไม่เป็นไรๆ พี่บอกงี้นะ ว่าพี่จะเปลี่ยนเลนแล้วไม่ได้มอง แล้วตัดหน้ารถมอไซต์ ก็เลยชนท้ายเอา”
อะไรฟะ มันเรื่องอะไรกันนี่ เราไม่ได้ผิดซักหน่อย เราก็เริ่มกลัวละ ว่ามอเตอร์ไซต์จะหนี เราเลยตอบว่า “แค่นี้นะคะ”

คนขับมอไซต์ก็เดินมาคุยอีกบอกว่าให้เราพูดว่าเราผิด เราก็บอกว่าไม่อ่ะค่ะ เราเดินเลี่ยงไปไกลๆ โทรหาประกันว่า เค้าจะให้เรารับผิด ทางประกันบอกว่า พี่ไม่ต้องพูดกับเค้าเลยนะครับ รอเจ้าหน้าที่เราไปถึง แล้วเราจะจัดการทุกอย่างให้

ซักพักเค้าก็เดินมาบ่นว่า ประกันอยู่ไหนเหรอครับช้าจัง … เราว่าเราควรจะเป็นคนบ่นมากกว่านะเนี่ย งานเต็มเลย และมันก็ยังไม่ได้นานอะไรขนาดนั้นเลย เค้าคงร้อนใจมั้ง เพราะว่าคงจะต้องจ่ายเงิน

พอประกันมาก็จัดการทุกอย่างให้หมดเลย ไม่ต้องทำอะไรเลย เราบอกเจ้าหน้าที่ว่า เค้าจะให้บอกว่าเราผิด เจ้าหน้าที่หัวเราะแล้วบอกว่า จะเป็นงั้นได้ไงครับ ถ้าเราไปตัดหน้าเค้า แล้วหัวเค้าจะพุ่งมาชนกันชนเราได้ไง

พอทุกอย่างเสร็จ คุณมอไซต์ก็เดินมายิ้มให้เรา บอกว่า ผมไปก่อนนะครับ เราก็มองหน้าเค้า มองไปที่หมวกกันน็อคที่เค้าใส่ ว่าถ้าไม่มีหมวกนี้ เค้าคงหัวแตกเลือดสาดไปแล้ว เรื่องมันคงจะแย่กว่านี้มาก เค้ามองหน้าเรากลับ แล้วถามว่า “ครับ?”

เราบอกว่า “เปล่าค่ะ …”

พอคนเราถึงคราวคับขัน มันก็บีบบังคับให้เค้าต้อง “โบ้ย ความผิดให้คนอื่นเนอะ” คิดแล้วนึกถึงคนหน้าเหลี่ยมจริงๆ (เกี่ยวกันไหมนะ)

หิวเมื่อไหร่ก็เปิดตู้เย็น เจอขนมของ Eat Me First เต็มตู้ ขนมที่เราชอบมากที่สุด คือ Lime Pie (พายมะนาว) รองลงมาก็ Banana Choc Mousse อร๊อยอร่อย

เมื่อวานที่ตึกอื้อจือเหลียง มีซ้อมหนีไฟตอน 16.00 น. บางคนก็ชิงลงลิฟท์มาก่อนที่สัญญาณจะดัง ส่วนเราก็นั่งทำงานติดพัน กลัวลืมว่าทำไปถึงไหน คิดว่าไว้ค่อยลงก็ได้ มันคงไม่ได้หนักหนาอะไร

พอสัญญาณดังลั่นกระหึ่มออฟฟิศ เราก็เดินลง … โห จากชั้น 30 ลงมาชั้น 1 พอถึงชั้น 20 ก็ไม่ไหวแล้วอ๊ะ แบบเมื่อยมากๆ จะตาย กว่าจะลงมาถึงชั้น 1 เหมือนจะเป็นลม เค้าซ้อมหนีไฟกันประมาณ 40 นาที เราเลยเดินไป Silom Complex ไปนั่งเล่นเนต เล่น Facebook แล้วก็เดินกลับมาทำงาน

ผลของการเดินลงมา ทำให้วันนี้ปวดขามาก ตึงไปหมด เดินแล้วเจ็บขามาก เวลาเดินต้องเดินช้าๆ ตอนขากลับบน MRT ดีนะ ที่มีผู้หญิงคนหนึ่งช่วยเอา Laptop ไปถือให้ ทำให้ไม่หนัก ขอบคุณนะคะ

ไม่ได้อัพบล็อกมานานเลย ทำแต่งาน พอถึงบ้านก็เอางานมาทำต่อ เหนื่อยแต่ก็สนุก และก็สบายใจ ผู้ร่วมงานก็น่ารัก อยากมาทำงานทุกวัน

บางวันน้องก้อยก็มากินข้าวเที่ยงด้วยที่ ตึกอื้อจื่อเหลียง (กินตอนบ่ายสอง รอน้องก้อยมาจากมหาวิทยาลัย) และน้องก้อยก็รอจนเราเลิกงานที่ True Coffee แล้วค่อยกลับบ้านด้วยกัน บางวันก็กินข้าวเย็นที่ Central World

วันนี้เสื้อยืดที่สั่งทำสำหรับวันครบรอบ 3 ปี ของเรากับน้องก้อยมาถึงแล้ว ใส่ไปทำงานพรุ่งนี้ดีกว่า อิอิ

ขอบคุณน้องก้อยที่คอยเป็นกำลังใจให้ในทุกเรื่อง และเป็นคนที่ทำให้เราอยากเป็นคนดีในทุกวัน

ในทุกเช้าที่ตื่นไปทำงานจะง่วงมาก ตาจะปิด แถมแบก laptop กับกระเป๋าสะพายก็หนักจะแย่ เมื่อวันก่อนเดินเข้าไปในโบกี้รถไฟใต้ดินปั๊ป ก็มีผู้ชายลุกขึ้นยืน สะกิดให้เราไปนั่งที่ของเค้า

เราก็งงๆ ง่วงๆ นั่งลงไป ในใจก็คิดว่า เค้าคงจะออกสถานีต่อไป เห็นเราหอบของเยอะ ก็ลุกให้นั่งแน่ๆ นึกๆ ไปก็หลับตาง่วง ลืมตามาอีกที เอ๊ะ ผู้ชายคนนี้ก็ยังยืนอยู่ เราเลยนั่งคิดว่าเราเป็นกรณี “โปรดเอื้อเฟื้อที่นั่งแก่ ….” เด็กก็ไม่ใช่ หญิงมีครรภ์ก็ไม่ใช่ พระสงฆ์ก็ไม่ใช่ เหลือแต่ คนชรา กับสตรี … คิดไปคิดมา ก็จะหลับ ซักพักเค้าก็เอามือมาโบกๆ อยู่ข้างหน้าเรา เราเงยหน้าไปมอง เค้าถามว่าจำเค้าได้ไหม แจ๊คไง เราก็นึกอยู่ 5 วินาที .. อ๋อ แจ๊ค เพื่อนที่มหาลัยนั่นเอง อ่ะโธ่ เค้าบอกว่าเห็นเราใส่หูฟัง เลยไม่ได้ทัก แล้วเราก็จำเค้าไม่ได้ซะด้วย แหะๆ

ตอนกลับบ้าน หอบ laptop 2 เครื่องกลับบ้าน! เพราะ laptop ของน้องก้อยซ่อมเสร็จพอดี (ศูนย์ซ่อม HP อยู่ที่ตึกอื้อจื่อเหลียง) ก็ต้องแบกกลับมา หนักมาก แขนเกร็งเลย ปวดตุบๆ

แล้วรถไฟฟ้าใต้ดินก็เต็มแน่นสุุดๆ พอมีใครลุกจากที่นั่ง เราก็ไม่สามารถเบียดไปแย่งที่นั่งได้ ก็เลยยืนอยู่เฉยๆ จนมีคนนึงลุก ที่นั่งอยู่เยื้องๆ เราพอดี ซึ่งเราก็คิดว่าหมดสิทธิ์แน่ๆ แต่แล้วก็มีเสียงสวรรค์จากอาม่าคนหนึ่ง พูดว่า “หนูอ่ะ หนู มานั่งนี่ ถือของหนัก” พร้อมกวักมือเรียกเรามานั่ง ทุกคนก็เลยหันมามอง อิอิ เราก็ค่อยๆ เดินมานั่งอย่างสบาย แล้วก็หันไปขอบคุณอาม่า

นี่ถ้าไม่ได้อาม่าจัดแจงให้มานั่ง คงต้องแบกของหนักจนถึงสถานีลาดพร้าวเป็นแน่ ขอบคุณนะคะ

ช่วงปีใหม่นี้ดีจริงๆ ถนนโล่งมาก อยากให้เป็นแบบนี้ทุกวันเลย เมื่อไหร่เราจะมีรัฐบาลที่หันมาเอาจริงเอาจังกับ รถไฟฟ้าใต้ดิน รถไฟฟ้าบนดิน รถไฟ รถเมล์ ซักที คนไทยจะได้เลิกใช้รถยนต์ มอไซต์ อากาศจะได้ดีๆ สามารถขี่จักรยานไปไหนมาไหนกันได้ อีกหน่อยเราคงแพ้เวียดนาม เพราะเค้ากำลังจะมีรถไฟแบบชินคังเซ็นแล้ว เฮ้อออ

ตอนนี้อยู่บ้านเล่นเกม Cafe World, Farmville, Happy Aquarium ใน Facebook สนุกสนาน

วันก่อนโน้น มีธุระไปที่ตึกอื้อจื่อเหลียง ตรงถนนสีลม เราเอารถจอดไว้ที่ MRT ลาดพร้าว แล้วก็นั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน ตอนนั่งอยู่ในโบกี้ ก็มีฝรั่งสามีภรรยา จากชิลี มาคุยด้วย ทำให้ความเงียบในรถไฟ ถูกทำลายด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงแปร่งๆ ของเรา (อายจริงๆ แต่ก็ต้องพูด) เค้ามายกมือไหว้ แล้วพูดว่า “สวัสดีครับ”

จากนั้นก็พูดเป็นอังกฤษว่า เค้ามีหนังสือดีๆ จะแนะนำให้อ่าน พร้อมยื่นให้เรารับไว้ แล้วก็คุยว่าเค้ามาจากชิลี ถามว่าเรารู้จักไหม เราตอบว่าประเทศอยู่ที่ทวีปอเมริกาใต้ใช่ไหม เค้าบอกใช่ๆ เค้าคงนึกว่าเราเก่ง Geography แต่เปล่าเลย ดูการประกวดนางงามกับพี่นุ๊กบ่อยตอนเด็กๆ เลยจำได้

เค้าแนะนำว่าแฟนเค้าชื่อ ฟรานเชสก้้า เราก็มองหน้าเค้า เหมือนแล้วตัวเค้าล่ะ ชื่ออะไร เค้าก็นิ่งไป เราเลยคิดว่าสงสัยเราต้องแนะนำตัวเองก่อน จะได้ไม่ผิดมารยาท เราบอกว่า I’m Juth (กระแดะมาก อิอิ) เค้าก็บอกว่า ชื่อเค้าออกเสียงยากมาก เราบอกว่า ลองพูดมาสิ เค้าก็พูดมา เราตอบว่า “You’e right. It’s really difficult” คุยไปคุยมา เค้าก็บอกว่า ถึงสถานีที่เค้าต้องลงแล้ว เราก็โบกมือลาหยอยๆ แล้วก็มาระลึกได้ว่า นั่นก็เป็นสถานีที่เราต้องลงเหมือนกัน! ดูซิ เลยต้องไปลงที่สามย่านเลย โธ่ … ก็เลยเอาหนังสือที่เค้าให้มาเปิดอ่าน เป็นหนังสือสอนศาสนาคริสต์นั่นเอง เค้าทำดีนะ กระดาษก็อย่างดีเลย สอนเรื่องการใช้เทคโนโลยีมากจนให้โทษด้วย

ขนาดเลยสถานี ยังไปถึงก่อนเวลานัดเยอะมาก ก็เลยไปอยู่ที่ Silom Complex ร้าน Se-Ed จนได้เวลา ก็เดินไปตึกอื้อจื่อเหลียง ระหว่างทางก็ผ่านของโปรด คือ ช็อคโกแลตเย็น ของ Little Coffee เลยซื้อมากิน 1 แก้ว

ไปทำธุระเสร็จ ก็ขึ้้นรถเมล์ 115 ไปซื้อ Daddy Dough ให้น้องก้อยตรงข้างๆ ตึก Jewelry Trade Center เข้าไปในร้าน กำลังเลือกโดนัท ก็มีฝรั่งผู้หญิง เข้ามาในร้านแล้วชี้ที่โดนัท ถามว่า “Is it fresh?” คนขายตอบว่า “Chocolate”

ฝรั่งทำหน้างงมาก แต่ฝรั่งก็ยิ้มๆ เค้าก็ต้องรู้แหละ ว่าคนขายต้องเดาว่าเค้าถามว่า “นี่อะไร” เค้าเลยซื้อไป 1 ชิ้น

เราข้ามถนนไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่แม่ศรีเรือน สองชาม แล้วก็นั่งมอไซต์กลับไป MRT คุณมอไซต์ก็ชวนคุยว่า วันนี้คนน้อยนะพี่ ถนนว่างมาก ไม่รู้คนไปไหนกัน เราก็บอกว่าสงสัยไปต่างจังหวัด เค้าบอกว่าไม่น่าใช่ เราเลยบอกว่าสงสัยไปงานของในหลวง เค้าบอกไม่น่าใช่ เราเลยเงียบ สงสัยเค้าคงมีคำตอบของเค้าเองไว้แน่นอน เราคงทายไม่ถูก

แล้วเค้าก็ชวนคุยเรื่องประกันชีวิต ว่าคนตายด้วยโรคมะเร็งเยอะมาก และเราไม่ควรใช้วิธีรักษามะเร็งด้วยคีโม เพราะจะไม่หาย เราก็อยากรู้ว่าต้องรักษายังไง ก็พอดีต้องลงแล้ว

วันหนึ่งที่สีลม มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย ถ้าต้องกลับมาทำงานแถวนี้อีกหน คงมีอะไรมาเขียนบล็อกเยอะแยะเลย