Juth.Net

เมื่อวันก่อนโน้น ดูวู้ดดี้เกิดมาคุย แล้วมี นก ยลดา มาออก เราไม่เคยรู้จัก นก ยลดา มาก่อนเลย ไม่ทราบว่าเค้าเป็นใคร เราก็นั่งดูรายการด้วยความสนใจว่า เค้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร
แต่ดูเหมือนว่า พิธีกรจะเชิญคุณนก มาออกรายการด้วยความอยากให้คุณนก โดนต้มยำทำแกงซะเละมากกว่า เพราะตัวพิธีกรก็ดูจะดูแคลนความคิด และสิ่งที่คุณนกเชื่ออยู่ไม่น้อย ดูจากสีหน้า ท่าทาง น้ำเสียง แถมแขกรับเชิญที่เชิญมา ก็ยังให้ความเห็นในทางตรงข้ามกับคุณนก ทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็น คุณมัม และคุณจิ๋ม มันก็ไม่แฟร์กับคุณนก
เรากำลังอยากฟังว่าผู้หญิงข้ามเพศคืออะไร แล้วที่ WHO อธิบายไว้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ที่คุณนกกล่าวถึง เค้าพูดว่าอะไร แต่ตลอดรายการ มันเหมือนเสี้ยมให้เกิดการโต้เถียง เลยไม่ทราบเนื้อหาอะไรใดๆ ทั้งนั้น  ดูแล้วนึกถึงคุณไตรภพ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นพิธีกรชอบอวย ชอบชมจนเว่อร์ เราก็ไม่ชอบการชมจนเว่อร์ของคุณไตรภพ แต่ถ้าคิดให้ดี คนทุกคนย่อมเหมือนเหรียญที่มีสองด้าน ด้านดี และด้านไม่ดี ถ้าคุณจะเชิญใครมาซักคน โดยที่คุณก็เย้ยหยันเค้า แล้วเราจะนำเสนอสิ่งที่เค้าต้องการบอกได้ไง เนื้อหามันไม่มี หรือเดี๋ยวนี้รายการที่จะฮิต คือรายการที่ต้องแรงๆ เกิดเหตุการณ์แรงๆ ถึงจะดัง แถมรายการก็มีการตัดต่อคำพูดของคุณนก ออกไปตั้งเยอะ
ถ้าให้สัมภาษณ์คุณนก ดีๆ [...]

หิวเมื่อไหร่ก็เปิดตู้เย็น เจอขนมของ Eat Me First เต็มตู้ ขนมที่เราชอบมากที่สุด คือ Lime Pie (พายมะนาว) รองลงมาก็ Banana Choc Mousse อร๊อยอร่อย
เมื่อวานที่ตึกอื้อจือเหลียง มีซ้อมหนีไฟตอน 16.00 น. บางคนก็ชิงลงลิฟท์มาก่อนที่สัญญาณจะดัง ส่วนเราก็นั่งทำงานติดพัน กลัวลืมว่าทำไปถึงไหน คิดว่าไว้ค่อยลงก็ได้ มันคงไม่ได้หนักหนาอะไร
พอสัญญาณดังลั่นกระหึ่มออฟฟิศ เราก็เดินลง … โห จากชั้น 30 ลงมาชั้น 1 พอถึงชั้น 20 ก็ไม่ไหวแล้วอ๊ะ แบบเมื่อยมากๆ จะตาย กว่าจะลงมาถึงชั้น 1 เหมือนจะเป็นลม เค้าซ้อมหนีไฟกันประมาณ 40 นาที เราเลยเดินไป Silom Complex ไปนั่งเล่นเนต เล่น Facebook แล้วก็เดินกลับมาทำงาน
ผลของการเดินลงมา ทำให้วันนี้ปวดขามาก ตึงไปหมด เดินแล้วเจ็บขามาก เวลาเดินต้องเดินช้าๆ ตอนขากลับบน MRT [...]

ไม่ว่าจะเป็นรถเมล์ รถไฟฟ้า หรือรถใต้ดิน สิ่งที่เห็นได้คือ ผู้คนไม่ค่อยชอบ “ชิดใน” ชอบยืนออ กันบริเวณประตู ถ้าเป็นรถเมล์คงมีกระเป๋ารถเมล์ คอยตะโกนให้ “ชิดในหน่อยเพ่” แต่พอเป็นรถไฟฟ้า กับรถใต้ดิน ต้องอาศัยประกาศอย่างสุภาพให้เดินเข้าไปด้านในขบวนรถ เพื่อให้ผู้โดยสารท่านอื่นเข้ามาได้ ซึ่งประกาศไปก็เ่ท่านั้น คนก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เราสงสารผู้โดยสารสถานีถัดจากสีลมมาก เพราะแค่คนจากสีลมขึ้นมา มันก็เยอะมากแล้ว
เวลาชิดในของรถไฟฟ้า เราว่าดีออก เพราะเปอร์เซนต์การได้นั่งก็มี (ถ้ามีคนลุก) ถ้ายืนตรงประตู จะได้นั่งก็ต่อเมื่อรถโล่งมากแล้ว
ทำไมคนถึงไม่ยอมชิดใน ถ้าจากที่เราสังเกตคงเพราะมันเดินออกง่ายดี ไม่ต้องเบียดจากด้านใน ออกสู่ประตูได้เลย กับอีกเหตุผลก็น่าจะเป็น การโดน “จ้อง” จากคนที่นั่งอยู่ เพราะคนนั่ง ก็ไม่รู้จะเอาสายตาไปวางไว้ที่ไหน ถ้ามีคนมายืนตรงหน้า ก็ต้องจ้องมองในระดับสายตา ใส่กางเกงอะไร กระเป๋าอะไร รองเท้าอะไร
เราชอบเดินไปชิดด้านใน เพราะตรงประตูมันเบียดมาก แต่มีอยู่วันหนึ่ง ไม่มีใครอยู่ด้านในเลย มีเราคนเดียวโด่เด่ เกร็งมากเลย คิดในใจว่า กระดึ๊บๆ ไปที่ประตูดีไหมเนี่ย อิอิ

เมื่อวานหลังจากเลิกงาน เราก็ตัดสินใจเดินจากตึกอื้อจือเหลียง มา Central World เพราะว่าเสื้อแดงเต็มรถไฟฟ้าไปหมด ไม่อยากไปเบียดด้วย ก็เลยคิดว่าเดินมาก็ได้ คงไม่ไกล (จากการขับรถผ่าน ทำให้คิดว่าเดินไม่ไกล) แต่คิดผิดมากกก มันไกลอะไรแบบนี้ แถมหนัก laptop อีก
เหนื่อย และก็หิวสุดๆ ไปเอาตั๋วหนัง Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief ที่น้องก้อยจองทางโทรศัพท์ไว้ รอบ 21.20 น. บอกเบอร์จองก็ผิด (จดมาผิด) บอกเบอร์โทรน้องก้อยก็ผิดอีก (จำผิด ไปปนกับเบอร์ตัวเอง) จนสุดท้ายเค้าถามชื่อคนจอง ถึงจะได้ อิอิ และก็ไปรอน้องก้อย, ทิน่า และอ้อ ที่ Meat Counter ใน Food Hall เริ่มกินกันตอน 19.45 น.
เรากิน Pork Chop ไปสองจานเลย ทดแทนพลังงานในการเดิน จากนั้นก็เข้าไปดูหนัง [...]

ไม่ได้อัพบล็อกมานานเลย ทำแต่งาน พอถึงบ้านก็เอางานมาทำต่อ เหนื่อยแต่ก็สนุก และก็สบายใจ ผู้ร่วมงานก็น่ารัก อยากมาทำงานทุกวัน
บางวันน้องก้อยก็มากินข้าวเที่ยงด้วยที่ ตึกอื้อจื่อเหลียง (กินตอนบ่ายสอง รอน้องก้อยมาจากมหาวิทยาลัย) และน้องก้อยก็รอจนเราเลิกงานที่ True Coffee แล้วค่อยกลับบ้านด้วยกัน บางวันก็กินข้าวเย็นที่ Central World

วันนี้เสื้อยืดที่สั่งทำสำหรับวันครบรอบ 3 ปี ของเรากับน้องก้อยมาถึงแล้ว ใส่ไปทำงานพรุ่งนี้ดีกว่า อิอิ
ขอบคุณน้องก้อยที่คอยเป็นกำลังใจให้ในทุกเรื่อง และเป็นคนที่ทำให้เราอยากเป็นคนดีในทุกวัน

วันก่อนโน้นนนน ไปดู Pope Joan กับน้องก้อยที่ Central World หนังเรื่องนี้สร้างจากหนังสือชื่อเรื่องเดียวกัน เขียนโดย Donna Cross เป็นเรื่องของผู้หญิงเชื้อสายอังกฤษ แต่เกิดและเติบโตที่เยอรมัน ต้องปลอมตัวเป็นผู้ชาย เพื่อที่จะได้เรียนหนังสือ ต่อมาเธอเป็น Pope ผู้หญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่ว่า เธอนั้นมีจริง หรือเปล่า ในหลายประเทศก็ต่อต้านหนังเรื่องนี้
เราดูหนังเรื่องนี้ แล้วรู้สึกว่าโชคดีจัง ที่ไม่ได้เกิดในสมัยนั้น ที่ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์ใดๆ แม้กระทั่งการเรียนหนังสือ
นางเอกของเรื่องต้องใช้ความพยายาม และความอดทนมากกว่าคนอื่น เป็นร้อยเท่าเลย ทำให้นำมาคิดว่า แล้วเราล่ะ ได้ทำอะไรอย่างสุดความสมารถ ทำด้วยหัวใจ และตั้งใจแล้วหรือยัง

ในทุกเช้าที่ตื่นไปทำงานจะง่วงมาก ตาจะปิด แถมแบก laptop กับกระเป๋าสะพายก็หนักจะแย่ เมื่อวันก่อนเดินเข้าไปในโบกี้รถไฟใต้ดินปั๊ป ก็มีผู้ชายลุกขึ้นยืน สะกิดให้เราไปนั่งที่ของเค้า
เราก็งงๆ ง่วงๆ นั่งลงไป ในใจก็คิดว่า เค้าคงจะออกสถานีต่อไป เห็นเราหอบของเยอะ ก็ลุกให้นั่งแน่ๆ นึกๆ ไปก็หลับตาง่วง ลืมตามาอีกที เอ๊ะ ผู้ชายคนนี้ก็ยังยืนอยู่ เราเลยนั่งคิดว่าเราเป็นกรณี “โปรดเอื้อเฟื้อที่นั่งแก่ ….” เด็กก็ไม่ใช่ หญิงมีครรภ์ก็ไม่ใช่ พระสงฆ์ก็ไม่ใช่ เหลือแต่ คนชรา กับสตรี … คิดไปคิดมา ก็จะหลับ ซักพักเค้าก็เอามือมาโบกๆ อยู่ข้างหน้าเรา เราเงยหน้าไปมอง เค้าถามว่าจำเค้าได้ไหม แจ๊คไง เราก็นึกอยู่ 5 วินาที .. อ๋อ แจ๊ค เพื่อนที่มหาลัยนั่นเอง อ่ะโธ่ เค้าบอกว่าเห็นเราใส่หูฟัง เลยไม่ได้ทัก แล้วเราก็จำเค้าไม่ได้ซะด้วย แหะๆ
ตอนกลับบ้าน หอบ laptop 2 เครื่องกลับบ้าน! เพราะ laptop ของน้องก้อยซ่อมเสร็จพอดี [...]

ไม่ได้มาอัพบล็อกตั้งนานเลย มัวแต่ทำงาน กับเล่นเกมใน Facebook อิอิ
เมื่ออาทิตย์ก่อนที่จะเริ่มทำงาน เราทั้งครอบครัวได้ไปไหว้หลวงพ่อโสธรด้วยกันทั้งบ้าน ไปกันหมด 7 คน ตอนเที่ยงไปกินก๋วยเตี๋ยวหมูร้านประจำ ที่กินมาเป็นสิบปีแล้วคือ ร้านตาง้วน จะอธิบายทางไป แต่ก็ไม่รู้ เพราะพ่อขับตลอด แหะๆ
อร่อยมากๆ เนื้อหมูสับแสนอร่อย นึกแล้วก็อยากจะไปกินอีก
พออิ่มแล้วเราก็ไปไหว้หลวงพ่อโสธรกัน เพิ่งจะได้มีโอกาสมาตอนที่โบสถ์สร้างเสร็จ สวยงาม เป็นระเบียบมากๆ เราได้เช่าพระพิฆเณศมา 2 องค์ ส่วนน้องก้อยเช่าพระประจำวันเสาร์
จากนั้นก็กลับบ้าน ไปรับหมามูสที่ร้านอาบน้ำ หมามูสนั่งรอเหงาหงอย ไม่ยอมกินข้าวอีกแล้ว พอเห็นหน้าเราทั้งหมด หางแกว่งแบบพัดลมเบอร์ 3 เลย